گل يخ

اگر بي نهايت بود چي؟!

ساناز — Mon, 18 Aug 2008 14:00:00 GMT

كنار خيابان ايستادين. خسته و كوفته منتظرين يه تاكسي خالي از راه برسه. اما آخر شبه و تمام تاكسي ها از مسافر پر هستن. رو به سوي آسمان مي كنين و از خدا مي خواين براتون يه تاكسي خالي بفرسته. مدتي نگذشته كه يه تاكسي خالي پيش پاتون ترمز مي كنه. با خوشحالي سوار مي شين و با خنده مي گين: اي كاش آرزوي بزرگ تري مي كردم! و بعد فراموش مي كنين...

دنبال كتابي مي گردين، اما پيداش نمي كنين. در دل خود از كاينات مي خواين كتاب رو به شما برسونه. هنوز چند قدم ديگه نرفتين كه دست فروشي رو مي بينين كه روي زمين بساط پهن كرده و با التماس از شما مي خواد كه اون كتاب رو از او بخرين. شما حيرت زده اون رو مي خرين و ته دلتون مي گين: عجب حسن تصادفي! اي كاش چيز بزرگ تري مي خواستم!؟ و بعد فراموش مي كنين....

فرض كنيد پرنده اي سفيد اما نامريي بالاي سرتون به طور شبانه روز پرواز مي كنه و تصور كنين اسم اين پرنده مرغ آمينه و هر دعايي رو كه شما بر لب ميارين و يا حتي در دل مي كنين بلافاصله آمين مي گه و اجابت مي كنه. براي پرنده مهم نيست دعاي شما كوچك و بي اهميت باشه يا بزرگ و حيرت آور. پرنده وظيفش اجابت دعاي درون دل شماست. حال سوال اينه: چه دعايي مي كنين؟

آيا دعا مي كنين كه صد هزار تومان پول داشته باشين؟ يا يك ميليون؟ يا صد ميليون؟ يا پانصد ميليون؟يا ....

چرا جايي متوقف مي شين و بالاتر نمي رين؟! نكنه فكر مي كنين اگر بيش از اين اندازه معين، دعا كنين و آرزو داشته باشين از سهميه مجاز خود تجاوز كرده اين و ديگه مرغ آمين شما را جدي نمي گيره؟ اما اگر اين طور نباشه چطور؟ يعني اگه آرزوهاي مجاز شما سقفي نداشته باشه و شما قادر باشين كه هر چيزي رو در اين عالم، بخواين و طلب كنين. اون وقت چه مي كنين؟

در واقع وقتي ما در دل خود دعا و آرزويي رو زمزمه مي كنيم، در حقيقت اعتماد ما به موجوديه كه قدرت و تواناييش بي نهايته و مي تونه هر خواسته اي رو اجابت كنه در غير اين صورت ديگه آرزو، فايده اي نداره.

فكر مي كنين چرا خيلي ها به حقوق بخور و نمير و زندگي ضعيف و شرايط سخت عادت مي كنن و براي بهبود وضع خود تلاشي نمي كنن؟ دليلش خيلي سادست چون فكر مي كنن نعمت ها و ثروت هاي دنيا قبلا بين اهل دنيا تقسيم شده و سهم اون ها از زندگي همينه كه دارن و بيشتر از اون هرگز نصيبشون نميشه. به بيان ساده تر اون ها مي گن كه امكانات هستي و كاينات حد و مرز مشخصي داره و روزي مجاز هر فردي، از همون لحظه تولد بر پيشوني او چسبونده شده .

اما حقيقت اين نيست! حقيقت اينه كه سهم هر كسي از نعمت هاي عالم بي نهايته. دليل اين كه تعدادي خاص بيشتر از بقيه به دست مي آرن، فقط اينه كه تعدادي ديگه از حق خود صرف نظر كرده و سهم خودشون رو به ديگران وا گذار مي كنن. چگونه اين كار رو مي كنن؟ خيلي ساده! با آرزو نكردن، تلاش نكردن و طلب نكردن!

اما هستند كسايي كه مطمئن و آرام و آسوده در روي زمين قدم مي زنن و اصلا از نبودن روزي و كم شدن سهم شون در هستي نگران نيستن و حرص نمي زنن. اون ها مطمئنن خالق كاينات هر چه رو كه بخوان در هر زماني براشون مهيا مي سازه و اصلا از اين بابت نگران نيستن. اين اشخاص باور دارن كه مي تونن در هر روز بي نهايت آرزو كنن و مطمئن باشن كه به آرزو و خواسته خود مي رسن.

البته كم نيستند مخالفاني كه مي گن: آرزوهاي بشر سقفي داره و بي نهايت نيست، اما معتقدان به تموم نشدني بودن رحمت و بركت كاينات هميشه سوالي مي پرسن و اون اينه كه : اگر بي نهايت بود چي؟ آيا اون موقع پشيمان نمي شيم كه چرا آرزوهاي بيشتر و بزرگ تري در دل نپرورانديم؟!

دنبالك

از دوستاي خوبم جهت اين تآخير غذرخواهي مي كنم. راستش همه چي دست به دست هم داده بودن كه من نتونم نت بيام و آپ كنم مثل مشغله زياد ، مشكل باز نشدن صفحه مديريتم، قطعي برق توي ساعت هاي بي كاريم و .....

در ضمن از اون دسته از دوستاي خيلي خوبم كه از اين تآخير من اظهار نگراني كرده بودن بي نهايت ممنونم .

صداي سكوت

ساناز — Fri, 20 Jun 2008 15:52:00 GMT

سكوت صدايي نداره؟

گاهي بينديش كه بي صدايي چه آرامشي داره و چرا بي تاب و چشم به راه، خيره به در نمي موني؟

چرا دنبال دليل نمي گردي؟

از نواي بي صدايي چي ميشنوي كه دلت آروم مي گيره؟

چشم بر هم ميذاري و در دل با خودت نجوايي شيرين رو مرور مي كني...

بي صدايي لحظه اي مغتنمه كه روح با آزادي كامل از تلاش و تقلا، بالاتر از اون چه رو كه مي تونه باشه ، تصور مي كنه

هدف هاي والا چه محبوبن كه در آسمان ذهن، روز و شب نمي شناسن و در همه پرسه زدن ها، سوسوي زيباشون رو ميشه ديد

سكوت رو بر ذهن و روح خوت گناه ندون!

اون رو حكمتي الهي ببين كه با اون، تو بدون همهمه اي اونچه رو كه بهش عشق مي ورزي به تصور ببيني

همه اون چه كه واقعيست و ما رو به شوق مياره تداوم در تصوير رشد عشقه

گذشته و حال و آينده هم وجود دارن...

قطع ارتباط با هيچ كدوم امكان پذير نيست، اما روح تو مي تونه ببينه كه تنپوش گذشته براش چه كوچك و تنگه و آينده چه بزرگ و گشاد...

او تنپوشي زيبا و در خور حالش رو زماني تصور مي كنه كه تو امانش بدي!

بايد به خود عشق ورزيد و اعتماد كرد و از سر راه مانع (( نمي توانم )) رو برداشت

همه ما با ذهني زيبا و تكامل يافته شكل گرفتيم، قبل از اينكه به اين دنيا پا بذاريم

نبايد دنيايي غير از اون چه كه دوست داريم ما رو به ايستگاه آخر برسونه!

از اين رو سكوت هواي تو رو داره كه در بكري لحظه هاش خوب بينديشي

به زيبايي ها، به خودت، به خدا و به اون چه كه از خدا مي خواهي

اين هديه سكوته كه تو مي بيني!

سكوت كن!

و اونچه را كه تاكنون به اون عشق نورزيدي رو تصور كن...

دنبالك

روز مادر رو پيشاپيش به همه مادراي عزيز و دوست داشتني تبريك ميگم

به جز اين ها، چيزي ندارم كه برات آرزو كنم

ساناز — Sat, 07 Jun 2008 16:11:00 GMT

اول از همه برات آرزو مي كنم كه عاشق بشي

و اگه هستي، كسي هم به تو عشق بورزه

و اگه اينطور نيست، تنهاييت كوتاه باشه و از كسي نفرت پيدا نكني

اما اگه اينطور شد، بدوني چگونه به دور از نااميدي زندگي كني

همينطور برات آرزو مي كنم دوست هايي داشته باشي

از جمله دوستان بد و ناپايدار

برخي از اونها نادوست باشن و برخي حقيقي

كه دست كم يكي از اونها مورد اعتمادت باشه

و چون زندگي اينگونست، برات آرزو مي كنم دشمن هم داشته باشي...

نه كم ، نه زياد... درست به اندازه

و بين اونها يكي باشه كه در مورد بعضي از باورهات اعتراضش به حق باشه

تا به خودت مغرور نشي

آرزو مي كنم مفيد باشي، نه خيلي غير ضروري...

تا در لحظه هاي سخت، وقتي ديگه چيزي برات باقي نمونده، همين مفيد بودنت كافي باشه تا تو رو سرپا نگه داره

همچنين برات آرزو مي كنم صبور باشي، نه با كساني كه اشتباهات كوچك مي كنن، چون اين كار ساده ايه..

بلكه با كساني كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير مي كنن

و با صبوري، براي ديگران نمونه باشي

اميدوارم اگه جوان هستي، زود رسيده نشي

اگه رسيده اي، اصرار براي جوان نمايي نداشته باشي

و اگه پيري، تسليم نااميدي نشي

چرا كه هر سني، خوشي و ناخوشي خودش رو داره و لازمه بذاريم زندگي در ما جريان پيدا كنه

اميدوارم آواز بخوني، به آواز پرنده ها گوش بدي، به پرنده اي دانه بدي و گربه اي رو نوازش كني

چون به اين طريق احساس زيبايي پيدا مي كني

اميدوارم دونه اي بكاري و با روييدنش همراه بشي تا بفهمي چقدر زندگي در يه درخت وجود داره

به علاوه اميدوارم پول هم داشته باشي، چون به اون نيازمندي...

و سالي يك بار، پولت رو روبروي خودت بذاري و بگي (( اين مال منه ))

فقط براي اين كه روشن كني، كدومتون ارباب ديگريه...

و در پايان اگه مردي، آرزو مي كنم زن خوبي داشته باشي، و اگه زني ، شوهر خوبي داشته باشي

كه اگه فردا خسته باشي و پس فردا شادمان، باز هم از عشق حرف بزني و از نو آغاز كني...

اگه به همه اين ها كه گفتم رسيدي، ديگه چيزي ندارم كه برات آرزو كنم...

دنبالك 1 :

متن فوق يكي از نوشته هاي ويكتور هوگوست كه من قسمتي از اون رو خلاصه كردم

دنبالك 2 :

نظر يادتون نره!

جادوي نوازش براي سلامتي جسم و جان

ساناز — Mon, 02 Jun 2008 21:20:00 GMT

با عرض سلام خدمت دوستاي گرامي بايد بگم مطلب زيبايي رو جايي خوندم كه بي نهايت به نظرم زيبا اومد

بهتر ديدم اون مطلب رو تو وبلاگ بذارم تا همه ازش استفاده كنن

اميدوارم براي شما هم به اندازه من تأثيرگذار باشه

(( قرن هاست كه مادران از قدرت معجزه آساي نوازش كودكان به منظور قطع گريه آن ها آگاهي دارند

حالا دانشمندان نيز به قدرت اين تماس پي برده اند و حتي از آن در درمان بيماري هاي گوناگون استفاده مي كنند

اين لمس مي تواند از يك دست در دست گرفتن ساده و بغل كردن، تا ماساژهاي اختصاصي و حرفه اي باشد

با لمس مي توان درد، اضطراب، افسردگي، رفتارهاي تهاجمي را مهار كرد، عملكرد سيستم ايمني را بهبود بخشيد و التيام را سرعت داد

فشار خون و سرعت ضربان قلب را كم و جريان هوا را در ريه بيماران آسمي، راحت و آسان كرد

بررسي هاي جديد نشان داده كه هرچه والدين فرزندان را بيشتر نوازش كنند حركات تهاجمي در كودكان كمتر مي شود

هرچه مهر و محبت اين نوازش ها بيشتر باشد در خلقيات كودكان تأثيرگذار تر و مثبت تر است

همچنين ديده شده كه نوازش باعث پايين آمدن سطح هورمون كورتيزول ( هورمون استرس توليد شده در غده آدرنال) مي شود

وقتي دو نفر با هم دست مي دهند، فشار متوسطي كه دو دست به هم وارد مي كنند، يكي از اعصاب دوازده گانه مغز را تحريك كرده و باعث كند شدن ضربان قلب و پايين آمدن هورمون هاي استرس از جمله كورتيزول مي شود ))

منبع : روزنامه آسيا شماره 205

دنياي درونت چند متره؟!

ساناز — Wed, 21 May 2008 21:35:00 GMT

تا حالا فكر كردي دنيا چند متره؟

تا حالا فكر كردي كه مساحت دنيا رو مي شه محاسبه كرد يا نه؟

محيطش رو چي؟ اصلاً دنيا چند در چنده؟ رقم هاش به اندازه اي هست كه توي صفحه كوچيك ماشين حسابت جا بگيره؟

اصلاً مهمه بدوني اين دنيايي كه داري توش راه مي ري، نفس مي كشي و زندگي مي كني چند متره؟

شايد مهم باشه ولي به نظر من مهم تر از اون اينه كه بدوني دنيايي كه براي خودت ساختي چند متره!

آره .... دنياي تو

هر كدوم از ما علاوه بر اينكه توي يك دنياي بزرگ و مشترك زندگي مي كنيم يك دنياي خصوصي هم داريم

دنياي درون ما

خيلي ها دنياي درونشون كوچيكه مثل آپارتمان هاي امروزي كه 4 نفر به زور توش جا مي شن و نمي شه توش قايم باشك بازي كرد!

اما بعضي ها دنياشون از دنياي واقعي و مشتركي كه همه ما داريم توش زندگي مي كنيم هم بزرگتره

اين كه اين دنياي به اين بزرگي رو چطوري تو دلشون جا دادن هم خودش جاي بحث داره

اما اونايي كه دنياشون كوچيكه هميشه توي عذابن

چرا فلاني امروز به من اخم كرد؟ چرا غذا شوره؟ چرا دوستم نداره؟ چرا فوت كرد؟اي كاش نمي رفت! اي كاش كه اينطوري نمي شد!چقدر زندگي پوچه، تكراريه، خسته كنندست و چرا و اي كاش و حرف هاي منفي اين آدما هيچ وقت تمومي نداره

وقتي هم كه يك چيزي بر وفق مرادشون هست مي گن كاشكي از خدا چيز ديگه اي مي خواستم!

چي مي شد اگه به خاطر همين چيزي كه خواستي و خدا بهت داد شكرگذاري كني تا اينكه با گفتن اين جمله خودت رو به اين باور برسوني كه هيچ وقت زندگي روي خوشي نداره؟

دلم مي خواست مي تونستم جنس دنياي اين آدما رو عوض كنم احتمالاً دنيايي از جنس سيمان دارن!

سخت و محكم و غير قابل نفوذ

بايد خرابش كرد و از نو ساخت

ولي كاش دنياشون كش مي اومد!

اون وقت مي گرفتم دنياشون رو مي كشيدم

اون قدر مي كشيدم تا اندازه دنياي آدماي بزرگ بشه

آدمايي كه خودشونم مثل دنياشون بزرگن

كسايي كه با يك حرف ناراحت كننده زندگي شون رو تلخ نمي كنن

كسايي كه هميشه خدا رو براي كوچك ترين چيزي كه بهشون داده شكر مي كنن

كسايي كه ايمان دارن كه پشت هر ناراحتي حكمت خدا هست

كسايي كه دنياشون اون قدر بزرگه كه با هيچ دستگاه پيشرفته امروزي نمي شه مساحت و محيطش رو حساب كرد